شاخص مبتنی بر روش برنامه‌ریزی:پایان نامه رایگان روانشناسی,بررسی مزیت نسبی در تولید و صادرات فرش دستباف ایران


دانلود پایان نامه

-3- شاخص مبتنی بر روش برنامه‌ریزی:

این روش كه عموماً آن را “برنامه ریزی خطی” می‌نامند از جمله  قوی‌ترین تكنیك‌هایی است كه مدیران می‌توانند در حل مسائل مختلف خود با توجه به شرایط مسئله بكار گیرند. اگر سه وظیفه تأمین منابع مالی، تولید و فروش را وظایف اصلی هر شركت تولیدی قلمداد كنیم، برنامه‌ریزی خطی در وظیفه دوم (تولید)، توانایی خود را در حل مسائل به خوبی نمایان ساخته است و در دو وظیفه دیگر نیز امكان استفاده از آن وجود دارد. برنامه‌ریزی خطی، مدل ریاضی برای جستجو و انتخاب بهترین برنامه (روش انجام كار) از میان مجموعه راه‌های ممكن می‌باشد و از آن‌جا كه تمامی روابط ریاضی موجود در این مدل از نوع درجه یك می‌باشند، مدل خطی نامیده می‌شود.

برنامه‌ریزی خطی با بهینه كردن (حداكثر یا حداقل كردن) متغیر وابسته‌ای (كه به‌صورت خطی به مجموعه‌ای از متغیرهای مستقل[1] مرتبط می‌شود) و با در نظر گرفتن تعدادی محدودیت (خطی تشكیل یافته از متغیرهای مستقل)، جواب‌های بهینه را در اختیار می‌گذارد.

فرم كلی ریاضی این روش بصورت زیر می‌باشد.

 

برخی از ایرادات وارد بر این روش جهت تشخیص مزیت نسبی در زیر بیان می‌گردد.

الف- عدم مقایسه قیمت تمام شده داخلی با قیمت بین‌المللی كالای مدنظر.

ب- با ورود متغیر تصمیم جدید به الگو (مثلاً كالای جدید وارد مدل گردد)، الزاماً جواب‌های جدید مدل بطور منظم تغییر نخواهند كرد.

ج- در این روش شناخت محدودیت‌ها و همچنین كمّی كردن آنها  با مشكل همراه خواهد بود.

جواب‌های نهایی این روش با توجه به ایرادات مطرح شده بیانگر مزیت نسبی محض اسمی و حقیقی نمی‌باشند، ولی صادرات و واردات كالاهای موجود (متغیرهای تصمیم) در مدل را با توجه به هدف حداكثرسازی سودآوری ارزی ارائه می‌دهد.

 

5-3- شاخص‌های طرف عرضه:

اقتصاددانان نئوكلاسیك در جریان صنعتی شدن یك كشور در حال توسعه، بیش از هر چیز بر كارایی تولید از نظر هزینه تاكید دارند. آن‌ها معتقدند فقط، كالایی می‌بایست تولید شود كه در سطح بین‌المللی دارای مزیت نسبی در هزینه تولید باشد، در غیر این صورت، واردات آن كالا مقرون به صرفه خواهد بود. دیدگاه‌ ایشان در مورد صنعتی كردن و كارایی تولیدی از دید هزینه، همگی در طرف عرضه خلاصه می‌شود و اصولاً طرف تقاضا نقشی ایفاء نمی‌كند. اقتصاددانان نئوكلاسیك، روش‌های گوناگونی را جهت اندازه‌گیری سیاست تشویق صادرات و جانشینی واردات و تأثیر همه جانبه آن بر اقتصاد ملی ارائه دادند كه از میان آن‌ها سه روش اندازه‌گیری بیشتر معمول می‌باشد. این روش‌ها و شاخص‌ها در ظاهر با یكدیگر متفاوتند ولی در واقع هر سه، هدف سودآوری اجتماعی را مدنظر قرا‌ر می‌دهند.

1-5-3- معیار هزینه منابع داخلی[2] (DRC) :

معیار هزینه منابع داخلی به بررسی‌های تجارت بین‌ المللی در رابطه با مزیت نسبی وابسته می‌باشد، این معیار به اندازه‌گیری هزینه فرصت حقیقی تولید، بر حسب هزینه‌های داخلی عوامل، جهت تحصیل یك واحد نهایی خالص ارز مربوط می‌شود، و در واقع به لحاظ در برداشتن عامل نرخ ارز می‌تواند یك بیان صریح از اصل مزیت نسبی در تجارت بین‌الملل باشد، و در مقایسه با برخی اندازه‌گیری‌ها و محاسبات واقعی كه نرخ ارز در آنها نقش دارد، می‌تواند به عنوان یك معیار سرمایه‌‌گذاری مورد استفاده قرار گیرد.

1-1-5-3- پیشینه كاربرد و فرمول محاسباتی DRC:

این روش اندازه‌گیری، به ویژه توسط “مایكل برونو” و “ان كروگر” بسط و توسعه پیدا كرد. “هزل” و “نورتون” نیز از این روش برای محاسبه تأثیر سیاست‌ها در كشورهای مختلف، استفاده كرده‌اند. معیار هزینه منابع داخلی نسبت به معیارهای دیگر از نظر محققینی همچون “چنری”، “بالاسا” و “شایدلاوسكی”[3] نیز كامل‌تر به نظر می‌رسد.

“برونو”، در رابطه با كاربردهای روش هزینه منابع داخلی مطالبی بدین شرح دارد: روش هزینه منابع داخلی از سه مقوله “تحلیل داده – ستانده”، “آنالیز هزینه یك سیستم تجارت محدود” و “تعرفه حمایتی مؤثر كالاهای مختلف”، به طور مجزا می‌تواند جهت پیش‌بینی مزیت نسبی استفاده نماید. برتری كه روش هزینه منابع داخلی نسبت به شیوه‌های دیگر محاسبه مزیت نسبی دارد این است كه تغییر قیمتی را كه عمدتاً حاصل از نوسانات نرخ ارز در پروژه‌های مربوط به توسعه صادرات یا صرفه‌جویی‌های وارداتی می‌باشد دقیق‌تر محاسبه می‌نماید و علت آن لحاظ صریح نرخ ارز و عوامل متعدد دیگر  در اندازه‌گیری و خصوصاً تغییرات نرخ ارز می‌باشد، در حالیكه در روش‌های دیگر نرخ ارز در محاسبات به صورت صریح در نظر گرفته نمی‌شود.

همچنین از طریق به كارگیری این روش می‌توان “هزینه فرصت صرفه‌جویی شده”[4] (با به‌كارگیری عوامل تولید داخلی) در هر واحد ارز را برآورد كرد. حداقل هزینه ایجاد شده توسط ارزهای مختلف (DRC)، كارایی تولید هر كالا را نشان می‌دهد؛ كه آن را با كارایی در صنعت مربوطه به آن كالا و یا صنایع دیگر به طور مجزا می‌توان مقایسه نمودن كرد و چون نرخ ارز به طور مداوم در حال نوسان است برای مقایسه هزینه منابع داخلی با نرخ ارزهای حقیقی، از “نرخ‌های ارز سایه‌ای” استفاده می‌كنند. اگر هزینه منابع داخلی كمتر از نرخ‌های سایه‌ای ارز باشد، نمایانگر آن است كه فعالیت‌های صنعتی در داخل كشور كارا و رقابتی است، و بر عكس اگر هزینه منابع داخلی بیشتر از نرخ‌های سایه‌ای ارز باشد در این حالت فعالیت‌های صنعتی در آن بخش (كالا) غیراقتصادی و غیركارآ خواهد بود.

معیار هزینه منابع داخلی، همچنین،‌ میزان افزایش در ارزش افزوده را به ازای افزایش در میزان نهاده‌های تولید (بر حسب قیمت‌های سایه‌ای آنها) نشان می‌دهد. پس این معیار، كارآیی تولید داخلی را نسبت به بازار بین‌الملل، اندازه‌گیری می‌كند. به عبارت دیگر با این معیار می‌توان مشخص كرد كه آیا هزینه‌های تولید داخلی كالا، بیشتر از واردات آن است یا كمتر و بدین ترتیب در نتیجه DRC می‌تواند به عنوان معیار اندازه‌گیری مزیت نسبی یك كالا مورد استفاده قرار گیرد.

“نرخ بازدهی” یا “بهره‌وری اقتصادی” و “تجزیه و تحلیل هزینه – فایده”[5] دو نمونه از روش‌های كاربردی در اقتصاد هستند كه معمولاً در ارزیابی طرح‌ها و تشخیص مزیت نسبی تولید كالا، مورد استفاده قرار می‌گیرند. در مقایسه DRC با این دو روش، می‌توان دید كه معیار DRC‌ هر چند همان هدف معیار نرخ بازدهی اقتصادی را دنبال می‌كند، اما به علت ملاحظات ارزی، حساس‌تر از آن بوده و در نتیجه تجزیه و تحلیل آن پیچیده‌تر می‌باشد. همچنین DRC‌ به روش تجزیه و تحلیل هزینه – فایده بسیار نزدیك است اما می‌توان دید كه در روش تجزیه و تحلیل هزینه – فایده، كل هزینه واقعی یا حقیقی با سوددهی مقایسه می‌شود، ولی در روش DRC به مقایسه خالص هزینه نهاده‌های داخلی با كل خالص ارز استحصالی ناشی از تولید یك واحد محصول در داخل، پرداخته می‌شود.

همان‌طور كه در قبل بیان شد معیار DRC‌ بیانی صریح از مزیت نسبی صادراتی در تولید كالای (صنعت) مورد مطالعه در كشور مدنظر ارائه می‌دهد. همچنین ممكن است DRC‌ كالاهای مختلف در یك كشور با هم مقایسه گردند، كه در این صورت قدرت صرفه‌جویی ارزی كالاهای مختلف در یك كشور مقایسه می‌شوند و اولویت‌بندی از كالاهای مورد مطالعه، به دست می‌آید. از سوی دیگر می‌توان با مقایسه DRC‌ كشورهای مختلف (مناطق مختلف یك كشور) در یك كالای خاص، اولویت‌بندی از كشورها (مناطق مختلف یك كشور) براساس قدرت صرفه‌جویی ارزی كالای مورد مطالعه به دست آورد.

با توجه به اینكه معیار هزینه منابع داخلی از بنیان قوی تئوریك و كاربردهای متنوع برخوردار است، لذا در این پژوهش برای تشخیص مزیت نسبی در تولید فرش دستباف ایران از این معیار استفاده می‌گردد.

فرمول ریاضی مورد استفاده جهت محاسبه شاخص هزینه منابع داخلی یك محصول خاص به صورت زیر می‌باشد:

DRC = (CT – e.CE ) / (e.PW – e.CI)

صورت كسر كلیه هزینه‌های سایه‌ای داخلی مربوط به تولید یك واحد از كالا را نشان‌ می‌دهد و شامل هزینه نهاده‌های مورد استفاده است و مخرج كسر خالص ارز استحصالی به ازای هر واحد محصول می‌باشد.

DRC = معیار هزینه منابع داخلی برای تولید یك واحد محصول خاص.

CT  = هزینه كل سایه‌ای تولید یك واحد محصول.

CE = هزینه سایه‌ای نهاده‌های خارجی جهت تولید یك واحد محصول به دلار (ارز).

e= نرخ سایه‌ای ارز.

PW = قیمت محصول سر مرز به دلار (قیمت صادراتی فوب یا قیمت وارداتی سیف).

CI= هزینه سایه‌ای نهاده‌های داخلی (CE .e  -CT  =CI )[6]

حال با توجه به رابطه (1)، اگر DRC كوچكتر از یك باشد به مفهوم آن است كه خالص ارز استحصالی بیشتر از هزینه سایه‌ای نهاده‌های داخلی است پس تولید در داخل از واردات آن ارزان‌تر خواهد بود و در این حالت صرفه‌جویی ارزی داریم. لذا می‌بایست تولید آن كالا جانشین واردات گردد. بالعكس اگر DRC بزرگتر از یك باشد خالص ارز استحصالی كمتر از هزینه سایه‌ای نهاده‌های داخلی در مورد تولید آن كالاست و در این صورت واردات آن كالا اقتصادی‌تر از تولید آن در داخل است. زیرا در این حالت صرفه‌جویی ارزی نداریم یا در واقع اسراف ارزی خواهیم داشت.

وجود مزیت نسبی در كالای مورد نظر    Þ     if     DRC < 1

عدم مزیت نسبی در كالای مورد نظر    Þ     if     DRC > 1

در حالت سوم كه امكان تساوی DRC  با یك خواهد بود حالت خنثی است، كه خالص ارز استحصالی در این حالت معادل هزینه سایه‌ای نهاده‌های داخلی است و بستگی به سیاست‌های سیاست‌گذار دارد كه برای پاسخ‌گویی به تقاضای داخلی اقدام به تولید یا واردات كالا بنماید، حتی در شرایط وجود استراتژی بلندمدت صادراتی، می‌تواند تولید با هدف صادرات به منظور دستیابی و یا حفظ بازار آن كالا در سطح بین‌المللی توصیه گردد.

2-1-5-3- تعریف قیمت سایه‌ای و نقش آن در محاسبه DRC:

در ابتدا دیدگاه‌های برخی از اقتصاددانان را در مورد قیمت‌های سایه‌ای بررسی می‌نماییم و سپس به تبیین روش‌های محاسباتی آن خواهیم پرداخت.

“تین برگن” برای اولین بار در سال 1954، قیمت‌های سایه‌ای (محاسباتی) را چنین تعریف كرد؛ “قیمت‌های سایه‌ای نشان‌دهنده ارزش حقیقی یك عامل تولید یا یك محصول در شرایط تعادل قیمت‌ها می‌باشد”، كه اصولاً این قیمت‌ها از قیمت‌های بازار متفاوتند، و بیان می‌دارد كه عوامل جغرافیایی، شغلی و زمانی، در تعیین قیمت‌های سایه‌ای تأثیر مستقیم دارد. این تعریف قیمت‌های سایه‌ای كامل و روشن، اما در مورد رفتار قیمت‌های سایه‌ای در طول زمان مسكوت است.

در گزارش‌های اقتصادی سازمان ملل متحد، قیمت‌های سایه‌ای را با توجه به هزینه‌های فرصت‌های از دست رفته تولید و عوامل آن تعریف می‌كنند. قیمت محاسباتی یك محصول یا عامل تولید مانند سرمایه (ماشین‌آلات و تجهیزات)، نیروی كار، و یا ارز نمایانگر هزینه از دست رفته یا زیان وارد آمده به اقتصاد ملی است كه از كاهش عرضة آن محصول یا عامل تولید به مقدار یك واحد ناشی می‌شود. عامل تولیدی كه ممكن است عرضه آن با كمبود توأم باشد باید از قیمت سایه‌ای به مراتب بیشتر از قیمت بازار برخوردار باشد، در حالی كه در مورد عامل تولیدی كه با مازاد عرضه روبرو است، قیمت سایه‌ای آن باید به مراتب كمتر از قیمت آن در بازار باشد.

برخی دیگر از اقتصاددانان قیمت‌های سایه‌ای را با توجه به “بازدهی نهایی عوامل تولید“ تعریف می‌كنند. در این حالت، قیمت‌های سایه‌ای معادل ارزش‌های بازدهی نهایی عوامل تولید در وضعیتی است كه انتخاب روش‌های تولید منجر به حداكثر تولید با استفاده از منابع تولید محدود شود. در این شرایط، با توجه به معین بودن عوامل تولید موجود در اقتصاد ملی، روند یا میزان تقاضا و نیز امكانات تكنولوژیك تولید، می‌توان قیمت‌های سایه‌ای را به دست‌ آورد. برای این كار لازم است بازدهی نهایی عوامل تولید را از طریق اعمال روش‌های دولتی، سوبسید و مالیات محاسبه كنیم، به ترتیبی كه قیمت‌های عرضه عوامل تولید برای تولیدكنندگان معادل ارزش بازدهی عوامل به كار گرفته شده در جریان تولید باشد. “میشان”[7] در ساده‌ترین تعریف از قیمت‌های سایه‌ای بیان می‌كند كه “قیمت‌ سایه‌ای”، قیمتی است كه اقتصاددانان برای یك كالا یا یك عامل تولید در نظر می‌گیرند، به نحوی كه قیمت مزبور برای مقاصد محاسباتی اقتصادی مناسب‌تر از قیمت‌های موجود (البته اگر وجود داشته باشد) باشد.

“پل استریتن” بیان می‌كندكه “در ارزیابی پروژه، قیمت‌های اسمی بازار نمی‌توانند به تنهایی نمایانگر هزینه‌ها و سودآوری‌های اجتماعی طرح‌های سرمایه‌گذاری باشند” و بیان می‌دارد “قیمت‌های سایه‌ای قیمت‌هایی است كه اگر قیمت‌های جاری همان قیمت‌های تعادلی باشد در بازار شایع خواهد شد”. اقتصاددانانی چون “چنری” و “كرچمیر” نیز بر استفاده از قیمت‌های سایه‌ای در برنامه‌ریزی و ارزیابی پروژه‌های سرمایه‌گذاری تأكید می‌كنند.

نقل قول‌هایی كه در بالا ارائه شد، در واقع مهر تأییدی بر استفاده از قیمت‌های سایه‌ای به طور عام بود.  اما این توافق به طور مطلق نمی‌باشد. به طوری‌كه “میردال” قیمت‌های سایه‌ای را ابزارهایی كاملاً غیرواقعی یاد می‌كند و استفاده از قیمت‌های سایه‌ای را مناسب نمی‌داند. اما می‌بایست توجه داشت كه اكثر مخالفان با بهره‌گیری از قیمت‌های سایه‌ای مخالف نیستند بلكه به نحوه استفاده و تعاریف آن اشكال وارد می‌سازند.

چنانچه در مطالب قبل به طور ضمنی بیان شد، كشوری در تولید و صدور كالایی مزیت نسبی دارد كه بتواند آن را با هزینه‌ای كمتر تولید نماید و نیز گفته شد این هزینه كمتر تولید، تنها در داخل كشور در مقایسه با دیگر كالاهای قابل تولید كافی نمی‌باشد، بلكه ارزان‌تر تولید كردن در مقابل رقبای خارجی نیز مطرح است، چون رقبایی در بازار وجود دارند كه عرضه كالا با قیمت ارزان‌تر برای آنها اهمیت دارد، پس با این مقایسه كشور می‌تواند از مزیت نسبی خود بهره جوید كه نسبت به دیگر كشورهای رقیب كالای خود را ارزان‌تر عرضه نماید.

با توجه به اینكه قیمت كالاها و خدمات در كشورهای در حال توسعه، عمدتاً تحریف شده هستند بنابراین قیمت‌های اسمی بازار شاخص مناسبی برای ارزش‌گذاری كالاها و خدمات نمی‌باشند، كه برخی از دلائلی كه قیمت‌های بازاری در كشورهای در حال توسعه بیانگر فرصت‌های اقتصادی نمی‌باشند و ما ناگزیر به استفاده از قیمت‌های سایه‌ای هستیم، به شرح ذیل ارائه می‌گردد:

الف بیش از حد ارزش‌گذاری پول ملی:

تقریباً در اكثر كشورهای در حال توسعه، دولت قیمت ارزها را اداره می‌كند، كه منجر می‌شود، قیمت رسمی ارز در بیشتر این كشورها منعكس كننده هزینه‌ها و منافع اجتماعی حقیقی صادرات و واردات نباشد.

ب تورم:

به دلیل وجود تورم در این كشورها و ثابت ماندن نرخ ارز، قیمت‌های داخلی در سطحی بالاتر از قیمت كالاهای خارجی (برحسب پول ملی) خواهد بود، به عبارت دیگر هزینه یك كالای وارداتی (بر حسب پول ملی) كمتر از هزینه حقیقی آن برای كشور است، و همچنین در مورد كالاهای صادراتی قیمت یك كالای صادراتی كمتر از فایده حقیقی آن برای كشور خواهد بود.

ج سیاست‌های حمایتی، سهمیه‌ها و موانع تجاری:

حمایت از صنایع داخلی در واقع نوعی دخالت در مكانیزم قیمت محسوب می‌شود كه اگرچه از نظر اجتماعی ممكن است منافع بسیاری برای جامعه داشته باشد، اما استفاده از تعرفه‌های مناسب و سهمیه‌های وارداتی باعث می‌شود تا قیمت داخلی كالاها بالاتر از قیمت واردات تعیین شود، و این موجب خواهد گردید كه موقعیت كشور در بازارهای صادراتی متزلزل گردد.

 

 

د نرخ‌های دستمزد، هزینه‌های سرمایه‌گذاری و بیكاری:

در كشورهای در حال توسعه نرخ‌های دستمزد بالاتر از هزینه فرصت اجتماعی از دست رفته نیروی كار است و مزد كارگر بالاتر از ارزش تولید نهایی[8] وی می‌باشد، این وضعیت عمدتاً‌در بخش‌های صنعتی سازمان یافته این كشورها مشاهده می‌شود در مورد سرمایه‌ها نیز همین حالت وجود دارد كه نرخ‌های بهره به خوبی نمی‌توانند هزینه‌های فرصت‌های اجتماعی از دست رفته سرمایه را منعكس كنند، كه نتیجه آن بیكاری، كم‌كاری و گرایش ساختار تولید به سمت تكنولوژی‌های سرمایه‌بر در این كشورهاست. نرخ سرمایه نیز هزینه‌های اسمی پروژه‌های سرمایه‌گذاری را كمتر از مقدار حقیقی آنها نشان می‌دهد.

هـ وجود انحصارهای دولتی و طبیعی:

در كشورهای در حال توسعه دولت در اقتصاد سهم عمده‌ای دارد كه شكلی از آن انحصارات دولتی است، در چنین وضعیتی قیمت‌ها و هزینه‌های حاصل از بازار، ارزش اجتماعی كالاها و خدمات را نشان نمی‌دهند، بنابراین قیمت‌های اسمی بازار نمی‌تواند بیانگر هزینه‌های فرصت از دست رفته باشد، پس برای ارزش‌گذاری اجتماعی حقیقی كالا و خدمات بایستی قیمت‌های بازار تعدیل شوند.

با توجه به علل فوق كه باعث ایجاد تحریف قابل ملاحظه‌ای در قیمت اسمی كالا و عوامل می‌گردد و نیز در نظر گرفتن صرفه‌جویی‌ها و عدم صرفه‌جویی‌های مقیاس، می‌توان گفت كه در كشورهای در حال توسعه درآمدها و هزینه‌های اسمی بازار اغلب معیار مناسبی برای ارزش اجتماعی آنها نیست، پس برای آنكه بتوان از ارزیابی اقتصادی طرح‌ها و پروژه‌ها در كشورهای در حال توسعه به نتایجی منطقی و اصولی مبتنی بر معیارهای اقتصادی و اجتماعی كه منجر به استفاده بهینه از منابع اقتصادی می‌گردد، بایستی به نحوی به قیمت‌های حقیقی دست یافت و در صورت عدم امكان، بایستی سعی نمود تا به قیمت‌های حقیقی نزدیك شویم كه این قیمت‌ها در واقع همان “قیمت‌های سایه‌ای” می‌باشند. قیمت‌های سایه‌ای از نظر تئوری، كمیابی منابع را در یك  اقتصاد به شكل مطلوبی نشان می‌دهند و هزینه‌های حقیقی منابع و فایده‌های حقیقی كالاها و خدمات را بهتر از آن چه قیمت‌های بازار (اسمی) نشان می‌دهند منعكس می‌نمایند.

به منظور برآورد قیمت‌های سایه‌ای، به دو شكل می‌توان با موضوع روش‌ها و معیارهایی كه برای برآورد قیمت‌های سایه‌ای می‌تواند وجود داشته باشد برخورد نمود.

الف یكی از روش‌های برآورد قیمت‌های سایه‌ای، استفاده از روش‌های ریاضی و برنامه‌ریزی خطی است، كه در آن با حل یك سیستم متشكل از معادلات و مجهول‌های متعدد و به عبارت كلی‌تری n معادله و n مجهول كه در برگیرنده تابع هدف جامعه و محدودیت‌های آن با توجه به تكنولوژی موجود می‌باشد، می‌توان به جواب‌هایی دست یافت كه در واقع همان قیمت‌های سایه‌ای در آن نظام خاص است. استفاده از این روش كه بر مبنای بهینه‌سازی و استفاده مطلوب از منابع موجود است، قیمت‌های بهینه و تعادلی سیستم اقتصادی مزبور را در اختیار قرار خواهد داد، كه استفاده از آن مستلزم در اختیار داشتن اطلاعاتی كامل و دقیق می‌باشد.

یكی از ویژگی‌های مطلوب برنامه‌ریزی خطی این است كه حل مسئله همزاد (دوگان) مدل اولیه، قیمت‌های سایه‌ای را به دست می‌دهد. قیمت سایه‌ای در برنامه‌ریزی خطی عبارت است از “ارزش یك واحد اضافی از هر عامل تولید به شرط ثابت بودن سایر عوامل”. به عبارت ساده‌تر قیمت‌های سایه‌ای نشان‌دهنده “حداكثر بهایی است كه بهره‌بردار حاضر است برای به دست آوردن یك واحد اضافی از هر عامل تولید بپردازد”، واضح است كه این قیمت‌ها دقیقاً معادل اضافه ارزشی است كه در تابع هدف به ازای افزایش یك واحد از عامل محدودكننده به دست می‌آید و این خود شرط بهینگی در تحلیل نهایی است. به عبارتی در این حالت برای هر عامل تولید، درآمد نهایی برابر هزینه نهایی خواهد بود. (MR=MC)

از نگاهی دیگر نظام قیمت‌های سایه‌ای غالباً به یك نظام رقابتی بسیار نزدیك است، یعنی در هر بخش، قیمت محصول با هزینه نهایی آن برابر  است (P = MC)، و این همان شرطی را برآورده می‌كند كه در مدل تعادل عمومی لازم است كه وجود داشته باشد.

       ب روش‌های دیگر برآورد قیمت‌های سایه‌ای آنند كه، معیارهایی جهت تصحیح و تعدیل قیمت‌های بازار (اسمی) به كار گرفته شود و از این طریق تلاش گردد تا به قیمت‌های سایه‌ای كالاها، خدمات و عوامل تولید نزدیك شویم، همان‌طور كه در قبل نیز بیان شد، قیمت سایه‌ای، قیمت در رقابت كامل یا قیمت در حالت عدم دخالت دولت می‌باشد. در این شیوه برخورد با مسئله، روش‌های مختلفی بدین منظور وجود دارند، كه عمدتاً اختلاف آنها ناشی از تفاوت شیوه‌های تعدیل و تصحیح قیمت‌های مزبور می‌باشد، به طوری كه هر كدام با توجه به اهدافی كه بر مبنای آن طراحی شده‌اند، متغیرهای متفاوتی را در محاسبات خود دخیل می‌كنند.

به هر حال در صورتی كه محاسبات از جامعیت و دقت كافی برخوردار باشد، بایستی نتایج حاصله از هر یك از روش‌های مزبور نسبتاً با یكدیگر مشابه باشند.

3-1-5-3- تبدیل عوامل تولید خارجی به داخلی و وضعیت DRC:

تصور اولیه و مرسوم بر این است كه اگر بتوان هزینه‌های خارجی را به داخلی تبدیل كرد وضعیت مزیت نسبی بهتر خواهد شد. در این پژوهش به این مقوله نیز توجه شده داشته و آن را به طور تئوریك و كاربردی مورد بررسی قرار دادیم، و صحت و سقم تصور فوق مورد تفحص قرار گرفت.

“آیا تبدیل برخی از منابع خارجی به داخلی باعث افزایش مزیت نسبی می‌گردد؟

برای پاسخ گفتن به این سؤال از رابطه DRC استفاده می‌كنیم. شاخص DRC‌ را برای حالت اولیه (DRC1) به صورت زیر می‌نویسیم:

برای آنكه بتوانیم برخی از عوامل خارجی را به داخلی تبدیل كنیم فرض می‌شود كه CE=E+F باشد و بتوان میزان F  از آن را با همان ارزشش (یعنی e.F) تبدیل به داخلی كنیم، بنابراین DRC انتقالی یعنی (DRC2) را به صورت زیر می‌نویسیم:

اختلاف DRC2 از DRC1 عبارتست از:

دقت در رابطه فوق بیان می‌دارد كه علامت كسر به علامت داخل كروشه ارتباط دارد و می‌دانیم كه  CT = CI + e.E + e.F ، پس روابط زیر حاصل می‌شود:

if e.pw > CT       Þ   DRC1 < 1     Þ      DRC2 > DRC1

if e.pw = CT       Þ   DRC1 = 1     Þ      DRC2 = DRC1

if e.pw < CT       Þ   DRC1 > 1     Þ      DRC2 < DRC1

پس چنانچه DRC اولیه كوچك‌تر از یك باشد آنگاه انتقال عوامل خارجی به داخلی باعث افزایش DRC می‌گردد (وضعیت مزیت نسبی بدتر می‌شود) و چنانچه DRC اولیه بزرگ‌تر از یك باشد انتقال باعث كاهش DRC و تقویت مزیت نسبی می‌گردد و در صورتی‌كه DRC‌ اولیه برابر یك باشد آنگاه این انتقال بر DRC‌ بی‌اثر و لذا بر مزیت‌ نسبی بی‌تأثیر خواهد بود. پس به سؤال فوق جواب واحد و منحصری نمی‌توان داد بلكه بستگی به وضعیت DRC‌ اولیه تولید آن كالا دارد.

برای حالت عكس مطلب فوق یعنی تبدیل برخی از منابع داخلی به خارجی می‌توان چنین بیان داشت كه چنانچه DRC‌ اولیه تولید محصول كوچك‌تر از یك باشد، انتقال عوامل داخلی به خارجی باعث كاهش DRC‌ می‌گردد یعنی به سمت مزیت نسبی قوی‌تر حركت می‌كند و چنانچه DRC‌ اولیه بزرگ‌تر از یك باشد این انتقال باعث افزایش DRC‌ و تضعیف مزیت نسبی می‌گردد و در صورتی كه DRC‌ اولیه برابر واحد باشد، آنگاه این انتقال بر DRC‌ بی‌تأثیر و لذا بر مزیت نسبی بی‌اثر خواهد بود. لازم به ذكر است كه فرض شده در این انتقال ارزش عوامل ثابت باشد. مطلب فوق به صورت روابط ریاضی در زیر آمده است.

 

if e.pw > CT       Þ   DRC1 < 1     Þ      DRC2 < DRC1

if e.pw = CT       Þ   DRC1 = 1     Þ      DRC2 = DRC1

if e.pw < CT       Þ   DRC1 > 1     Þ      DRC2 > DRC1

1) Independent Variable.

1) Domestic Resource Cost (DRC).

2) Paniel M. Schydlow sky.

1) Opportunity cost of saving.

2) Cost – Benefit Analysis.

[6]( نكته‌ای كه می‌بایست به آن توجه داشت آن است كه تعاریف ارائه شده برای متغیرهای رابطه (1)، تعاریف اصلی متغیرهای موجود در شاخصDRC می‌باشد، كه در واقعDRC حقیقی نتیجه می‌گردد و مزیت نسبی حقیقی را بررسی می‌نماید. چناچه مقادیری بجز تعریف‌های فوق برای متغیرهای موجود درDRC قرار گیرد، حاصل، DRC به مفهوم جدیدی خواهد بود. مثلاً اگر به جای مقادیر سایه‌ای هزینه‌ها و نرخ ارز، مقادیر اسمی آن‌ها (وضعیت حاكم بر بازار) قرار گیرند، DRC اسمی نتیجه می‌گردد كه در این صورت مزیت نسبی اسمی را مورد بررسی قرار خواهد داد.

1) Mishan (1971)

1) Value of Marginal Product (VMP).

این تکه ای از پایان نامه رایگان رشته روانشناسی و علوم تربیتی

با موضوع :

بررسی رابطه عزت نفس با پرخاشگری در دانش آموزان 105ص

می باشد برای دیدن بقیه قسمت ها می توانید از قسمت بالای سایت کلمه کلیدی مورد نظر را سرچ کنید

سایت ما حاوی تعداد زیادی پایان نامه رایگان در رشته روانشناسی و علوم تربیتی و مشاوره (هم در مقطع کارشناسی و هم در مقطع کارشناسی ارشد)می باشد

می توانید از قسمت دسته بندی که در بالای سایت قرار دارد بقیه پایان نامه ها را هم ببینید و از متن کامل آنها استفاده نمایید البته ممکن است بعضی از متون موقع انتقال از فایل ورد به هم بریزد یا عکس ها درج نشود برای دانلود پایان نامه ها با فرمت ورد به همراه تمام پیوست ها به لینک زیر مراجعه کنید:

در سایت مرجع دانلود پایان نامه می توانید صدها پایان نامه رافقط با داشتن یک پسورد  دانلود کنید و به متن کامل آنها دسترسی بدون محدودیت داشته باشید.

برای جزییات بیشتر اینجا کلیک کنید 

سایت فوق (payanname.net) قوی ترین سایت در زمینه دانلود پایان نامه است 

کافیست عبارت

دانلود پایان نامه

را در گوگل سرچ کنید

خواهید دید که گوگل این سایت را به عنوان اولین گزینه معرفی می کند 

برای دانلود متن کامل پایان نامه های جدید کارشناسی ارشد روانشناسی و علوم تربیتی  می توانید لینک های زیر را هم ببینید :

قسمت سوم لیست پایان نامه های دانلودی رشته روانشناسی و علوم تربیتی  208 پایان نامه

قسمت پنجم لیست پایان نامه های دانلودی رشته روانشناسی و علوم تربیتی  222 پایان نامه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *